Kwispelen

Informatie
13 december 2018
Sop, Nat, Klaarkomen, Bad, Fikkie

Het was uitzonderlijk mistig. Ik liet mijn hond uit in zicht van nog geen vijf meter. Hij wist zijn favoriete boom in het park nauwelijks te vinden. Ik had moeite om op het pad te blijven. Mijn haar werd vochtig, alles werd bedekt onder een laagje minuscule druppeltjes. Het pad vervaagde, het park verdween. Ik kon mijn weg naar huis niet meer vinden. Mijn telefoon was dood, mijn oriëntatievermogen uitgeschakeld.

Ik doolde met mijn hond die Fikkie heette. Normaal gesproken rent hij bij me vandaan en moet ik hem roepen. Hij is gek op geile teefjes. Geef hem eens ongelijk. Maar nu liep hij met de staart tussen zijn benen naast me, week niet van mijn zijde. Zijn vacht was nat.

Uit de mist doemde plots een huisje op. Een hutje was misschien een betere naam, het was niet groter dan een schuurtje. Ik keek naar binnen, er brandde licht, kaarslicht, tientallen kaarsjes waren opgesteld rondom een bad op pootjes. Die kuip was vol. Met water, met vrouw. Ze keek me aan, glimlachte, wenkte. De deur die ik vond gaf mee, hoewel hij knarste. Fikkie liep mee naar binnen. Het rook er naar vanille.

Ik hoefde niets te vragen, ik kleedde me uit en stapte in het water. Ik gleed in de armen van de vrouw. Ze waste me, ze louterde me. Het water was warm, het rook lekker. Ik liet me bepotelen en beroeren. Het water klotste. Het was zalig, alles was zalig, het was nog nooit zo zalig geweest.

En Fikkie? Die keek hoe het vrouwtje kwam. De kop een beetje scheef. Zijn gedachten bij de teefjes met kwispelende staarten.
De mist trok op. Het bad liep leeg.

Fijn verhaal 
+3