Bakje Troost

Informatie
01 februari 2019 Vanille
Troost, eenzaamheid, warmte, strelen, koffie 144 hits

Bakje Troost. Zo heet het koffietentje waar ik sinds kort neerstrijk om onder de mensen te zijn. Het kan best stoer klinken je eigen baas te zijn als zzp’er, maar dat ‘zonder personeel’ geeft ook aan dat eenzaamheid op de loer kan liggen. Dat was geen enkel probleem toen ik nog met Julia een stelletje vormde. Een gezinnetje zelfs, want Julia nam twee kinderen mee uit een eerdere relatie. Er was drukte genoeg in huis met die koters. Te veel eigenlijk. Ik kreeg het gevoel niet meer aan mezelf toe te komen in de hectiek van het vierkoppige huishouden. Dat klinkt egocentrisch, dat ben ik tot op zekere hoogte, maar ook mijn werk ging er onder leiden. Bovendien ben ik niet zo geschikt voor het moederschap heb ik ontdekt. Die gedoetjes met die kinderen, pfff. Ik zie ook best wel dat ze grappig en leuk zijn, een soort puppy's, maar al dat geregel en gejengel eromheen... Nee, toch maar niet.

Natuurlijk hield en houd ik van Julia. Maar toen kwam die man in haar leven, eentje die veel ruimte innam, mij eruit drukte. Een man met een echte pik, zoals Julia het plastisch uitlegde. Daar had ze behoefte aan. Nou, veel plezier ermee.
Bakje Troost dus. Met Corrie aan het roer. Ze zet de lekkerste koffie van de residentie. Ze is grappig, recht door zee, beetje volks, maar vooral heel lief. Ze zwaait naar me vanachter de bar, terwijl ik dit op typ. Ze heeft zwart haar met grijze strengen. Prachtige donkerbruine ogen. Ze is altijd in het zwart. ‘Dat kleedt strak af,’ zegt ze. Maar ze draagt al zwart sinds Koos overleden is, twee jaar geleden. Kanker. ‘Het was een moordgozer,’ vat ze hem samen. ‘Zoiets vind ik nooit meer.’ Ze is de 40 net gepasseerd. Als ze het over Koos heeft, zijn de waterlanders niet ver. Ze heeft een zoon van 20, Mick, die is gaan samenwonen met een meisje aan de andere kant van de stad.
Gisterenavond laat gebeurde er iets onvoorstelbaar fijns. Ik was de laatste klant. Ik dronk een justje. Corrie kwam aan mijn tafeltje staan. Ze zei: ‘Als je hier nou eens bleef slapen, Renée.’ Ik keek haar verwonderd aan. ‘Gewoon, voor de gezelligheid. Geen seks, een beetje koekelen misschien. Kletsen. Bij elkaar liggen. Warm en lief. Sinds Koos’ dood heb ik alleen in dat veel te grote tweepersoonsbed gelegen.’ Ze zag er opeens heel verlegen uit, kwetsbaar ook. 
Ik nam de uitnodiging aan. Uiteraard. Mijn bed thuis was ook veel te groot. En koud bovendien. Ik zei ja. Nee, ik riep het haast.
Het was fijn bij Corrie in bed. ‘Ik ben geen pot, hoor,’ waarschuwde ze nog een keer toen we dicht tegen elkaar aan lagen. Ze stond toe dat ik haar streelde. Ze heeft enorme tieten en dito billen. Er viel heel wat te strelen. Meer dan er voor haar bij mij te strelen viel. En haar haar rook naar koffie.
 

 

Fijn verhaal 
+3

Reacties  

Gewoon mooi. Tederheid die niet meer woorden behoeft. :-) e

Reageren

Beveiligingscode
Vernieuwen