Maar niet de zeem

Informatie
Vanille
11 december 2018
558 hits
Zeem, Sop, Nat

Het was een genot om naar te kijken: Didi deed de ramen aan de achterkant. Dat was dringend nodig, na de storm van zondag leken de ruiten van matglas. Haar emmertje sop dampte in de decemberkou. Ze ging tekeer met haar druipende sponsje. Van links naar rechts, van boven naar benee, diagonaal. Het sop gleed over het glas, straaltjes schuim. Didi’s mond hing open, haar tong stak naar buiten. Ze kneep zó geconcentreerd in haar sponsje. Het nat droop langs het houtwerk, de glad geschilderde sponningen. Ze deed de kieren en de spleten. Haar adem kwam met stootjes. 

Nog één keer liet ze haar sponsje over het raamwerk glijden. Toen pakte ze de trekker en trok, systematisch, op en neer, precisiewerk, streeploos.

Zelden was me zo’n transparante situatie voorgeschoteld. Didi was een balletdanseres, slechts door thermopane van mij gescheiden. Een glasgigant in kristalheldere cadans. Ook ik had de tong nu tussen de lippen.

En toen, opeens - ik had er verdacht op kunnen zijn - kwam de zeem, de droge natuurzeem die knarsend nawerk deed. Die alles, wat nog een zweem van vocht vertoonde, droog legde. Zakelijk, koel, strak en alom absorberend.
Maar kijk, er was nog hoop. De ramen voor waren nog ronduit smerig. Een uitdaging voor Didi en haar willige sponsje. Ze wiste de waas, ze waste wellustig. Ze liet het druipen en druppen, soppen en schuimen. De tong uit de mond, de benen uit elkaar. Trekkend met de trekker. Didi deed de ramen.

Fijn verhaal 
+3